Cholera jest ostrą bakteryjną chorobą jelit wywołaną przez przecinkowca cholery (Vibrio cholerae). Zwykle ma przebieg łagodny, ale mniej więcej w jednym przypadku na dziesięć powoduje obfitą wodnistą biegunkę, wymioty i kurcze nóg. Prowadzi to do szybkiej utraty płynów oraz soli i w rezultacie do odwodnienia organizmu i wstrząsu, które są groźne dla życia. Cholerą można się zarazić, spożywając pokarmy lub pijąc wodę zanieczyszczone odchodami albo wymiocinami osób zarażonych, a także jedząc surowe skorupiaki z wód zakażonych przecinkowcem cholery. Choroba nie przenosi się przez przypadkowy kontakt z osobą zarażoną. Epidemie wybuchają na terenach pozbawionych sprawnego systemu oczyszczania ścieków i uzdatniania wody. W ostatnich latach występowały ciągle na niektórych obszarach Afryki, Azji oraz Ameryki Południowej i Środkowej. (Nawet tam, gdzie system uzdatniania wody funkcjonuje prawidłowo, wybuch epidemii cholery staje się prawdo-podobny po przejściu takich kataklizmów, jak trzęsienie ziemi czy powódź). Jednakże ryzyko zarażenia się chorobą ludzi podróżujących po tych terenach jest małe, jeśli przestrzegają oni prostych środków ostrożności w zakresie żywienia (zob. Samoleczenie). Badania diagnostyczne Rozpoznanie opiera się na laboratoryjnej identyfikacji przecinkowca cholery w próbkach świeżo oddanego kału chorego. Leczenie prowadzone w trybie nagłym obejmuje natychmiastowe nawodnienie chorego w celu uzupełnienia płynów i soli utraconych wskutek biegunki. Ciężko odwodnionym pacjentom szybko podaje się dożylnie płyny, aż do momentu wyrównania ich braków w ustroju oraz normalizacji ciśnienia tętniczego krwi i tętna.