(Choroba wysokościowa; obrzęk płuc i mózgu) Do wystąpienia choroby górskiej dochodzi w warunkach, kiedy organizm nie jest w stanie przystosować się do gwałtownego wzrostu wysokości. W miarę jak rośnie wysokość, obniża się ciśnienie atmosferyczne; chociaż ilość tlenu w powietrzu pozostaje taka sama, mniej dostaje się go przez płuca do krwi. Aby uzupełnić ten niedobór, serce i płuca pracują intensywniej, a organizm wydziela więcej dwutlenku węgla. Prowadzi to do zaburzenia równowagi biochemicznej ustroju i jest przyczyną gromadzenia się płynu w przestrzeni międzykomórkowej. Występują wówczas takie objawy, jak: ból głowy, uczucie zmęczenia, nudności, szybka czynność serca i duszność. Choroba górska najczęściej dotyka ludzi, którzy udają się w rejony wysoko położone, nie pozwalając wcześniej organizmowi przystosować się do panujących tam warunków. Zwykle jest to osoba, która przylatuje do miejscowości górskiej, aby jeździć na nartach, uprawiać turystykę lub angażuje się w inne wymagające wysiłku zajęcia, a odczuwane zmęczenie, ból głowy, bezsenność, nudności przypisuje związanej z podróżą odrzutowcem zmianie stref czasowych. Wysiłek nasila zaburzenia i może prowadzić do nagromadzenia płynu w mózgu oraz płucach. W razie wystąpienia obrzęku płuc pojawiają się: duszność, która nie ustępuje mimo zaprzestania wysiłku, kaszel z odkrztuszaniem pienistej, podbarwionej krwią plwociny i zasinienie warg. Na obrzęk mózgu wskazują: nierówny bądź zataczający się chód, wylewy krwi do gałek ocznych, bóle głowy, senność i śpiączka.