(Parkinsonizm; drżączka poraźna) Choroba Parkinsona, inaczej nazywana parkinsonizmem lub drżączką poraźną (paraly-sis agitans), to schorzenie mózgu objawiające się stopniowo postępującą sztywnością mięśni, rytmicznym drżeniem oraz zaburzeniami chodu i równowagi. Przyczyna choroby nie jest znana, nie ma też skutecznej metody leczenia, która gwarantowałaby wyzdrowienie. Pierwsze objawy występują zazwyczaj między 50. a 65. rokiem życia. W chorobie tej dochodzi do obumierania komórek zawierających barwnik zwany melanina (ten sam, który nadaje barwę skórze). W parkinsonizmie zmniejsza się w mózgu stężenie dopaminy - związku chemicznego przekazującego informacje między komórkami nerwowymi, wskutek czego występują charakterystyczne objawy choroby. Początkowo pacjent może zauważyć jedynie dyskretne drżenie ręki lub nogi albo mieć uczucie zesztywnienia mięśni, utrudniającego sprawne wykonywanie ruchów. Często wczesnymi objawami są też: zubożenie mimiki twarzy, wyrażające się w jej maskowatości, oraz spowolnienie i zniekształcenie mowy. W miarę postępu choroby drżenie się nasila, ruchy sprawiają coraz większą trudność, pacjent może chodzić jedynie małymi, drobnymi kroczkami. Otępienie występuje u 1/3 chorych. Badania diagnostyczne Lekarz wykonuje dokładne badanie neurologiczne, analizując charakterystyczne drżenie, chód drobnymi kroczkami, zaburzenia równowagi i postawy. Bada także odruchy, siłę mięśni, ocenia stan psychiczny i możliwości intelektualne pacjenta pod kątem ewentualnego otępienia. Zleca też często przeprowadzenie podstawowych badań biochemicznych krwi, tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego głowy.