Choroba Raynauda to schorzenie układu krążenia, charakteryzujące się skurczem - pod wpływem zimna lub stresu - tętni-czek zaopatrujących w krew palce rąk i nóg. Badacze sugerują, że podstawowy mechanizm, w którym dochodzi do skurczu, może przypominać mechanizm powodujący migrenowe bóle głowy (s. 195). Typowym objawem choroby jest uczucie zimna, drętwienia i mrowienia w zmienionej chorobowo okolicy. Następują wyraźne zmiany w zabarwieniu palców - od bladoróżowego lub białego, spowodowanego zmniejszonym przepływem krwi, do sinego, wywołanego niedoborem tlenu docierającego do tkanek, po ciemnoczerwony, wynikający ze skierowania większej ilości krwi do zmienionej okolicy. U około 10% pacjentów skóra palców rąk i nóg staje się gładka, błyszcząca i cienka na skutek utraty budującej ją tkanki. W ciężkich przypadkach naczynia krwionośne ulegają pogrubieniu; mogą też tworzyć się w nich zakrzepy. Chorobę opisał po raz pierwszy w 1862 r., jako schorzenie nerwicowe, francuski lekarz Raynaud (stąd jej nazwa). Obecnie lekarze rozróżniają dwie postaci tego schorzenia. Pierwotna albo idiopatyczna choroba Raynauda, o niezidentyfikowanej przyczynie i stosunkowo niewielkim nasileniu, ujawnia się najczęściej u młodych kobiet. Wtórny zespół Raynauda, który ma cięższy przebieg, wiąże się zawsze z występowaniem innych chorób, np. nowotworów, chorób krwi lub tarczycy.